1928 թվականին Սարյանը վերադառնում է Երևան: Նա կարողանում է հաղթահարել «Ֆրիժի» շոգենավի վրա այրված իր նկարների կորստի խորը ցավը և շարունակել իր գործը: Նա ստեղծում է նոր կառուցվող երևանի տեսարանները, աշխատում է «Հայկական հեքիաթներ» գրքի նկարազարդումների վրա: Սակայն սկսած 1932 թվականից, երբ բոլշևիկների կուսակցությունը հաստատեց սովետական նկարչին ներկացվող պահանջները, Սարյանն էլ առնչվեց ստեղծագործական ազատությունից զրկվելու, որոշակի թեմանր պատկերելու խնդրի հետ: Սակայն լիովին վերափոխել անհատական ոճը անհնար էր: Դա նկատում էին, քննադատում նրան, անվանելով ֆորմալիստ՝ սոցիալիզմի կառուցման գաղափարներից զուրկ: